No time for worries...

 Σήμερα είναι Σάββατο. Δεν είναι ένα Σάββατο όπως όλα τα άλλα. Όχι. Σήμερα είναι το προ τελευταίο Σάββατο του Ιούλη του 2023. Η καρδιά του καλοκαιριού. Τι βλακειες λέω τώρα θα σκέφτεστε..Όμως να ποιο είναι το σκεπτικό...Η μέρα αυτή δεν θα ξανάρθει ποτέ,  δεν είναι μια μέρα για να πούμε θα περάσει κ αυτή αλλά μια μέρα για να εξαντλησουμε όσα έχει να μας δώσει.Οπως και η κάθε μέρα άλλωστε.  Είναι το δώρο μας για σήμερα.Ναι .Η νέα μέρα είναι το δώρο μας για σήμερα.  

Είμαι εδώ στο σαλόνι με τις επιλογές μου ,γύρω μου να μου χαμογελούν και να γεμίζουν το χώρο με την παρουσία τους.Καθε τι στη ζωη μας, είναι μια επιλογή.  Όπως και τα τρία μωρά μου. Καθόμαστε σε ένα χαλαρό σαββατιάτικο πρωινό σχεδιάζοντας τη μέρα και νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη και απόλυτη ευτυχία.  Πρώτα θα κάνουμε αυτό, μετά εκείνο, και μετά;Μετά θα περάσουμε κ από κει και θα πάρουμε κ αυτό κ έπειτα θα βρούμε αυτόν κ εκείνον...λες και έχουν ανάγκη το σχέδιο. Το φτιάχνουν ήδη στο μυαλό τους... απολαμβάνουμε τις ώρες της σπιτικής ηρεμίας μέχρι να ρθει η ώρα να βάλουμε μπρος τα σχέδια της μέρας...

Και ο χρόνος κυλάει γρήγορα... 

Είναι πολλά χρόνια τώρα που ζω με μεγάλο σεβασμό κ θαυμασμό στα όσα η ζωή μου προσφέρει. Κάποτε μια υπέροχη γυναίκα,  και όσο αναρωτιόμουν, που βρίσκομαι; βαδίζω σωστά; τι κανω;μήπως κάνω λάθος;Μου είχε πει, επιλέγεις κάθε τι κάθε φορά, επειδή για κάποιο λόγο τη δεδομένη στιγμή είναι σωστό για σένα. Υποστήριξε τις επιλογές σου. Θα δεις ότι αυτό που επιλέγεις είναι σωστό για σένα.Εισαι εκεί που πρέπει να είσαι.Βαδιζεις εκεί που πρέπει να βαδίζεις. Τότε μου ακούστηκε σαν τη Πυθία.Θυμαμαι , είχα σκεφτεί.. τι μου λέει τωρα;Δεν είναι στην ίδια δύσκολη θέση με εμένα...Μόνο εγώ ξέρω τι περνάω... 

Ο χρόνος τη δικαίωσε.  Έμαθα να αγαπώ τις επιλογές μου.Να τις σέβομαι. Κάθε τι που έχω φτιάξει ως τώρα, και έχω επιλέξει καταλαβαίνω τώρα ότι ήταν το απόλυτα σωστό για μενα. Το δικό μου μονοπάτι.  Βαδίζω εκεί που πρέπει να βαδισω. Είμαι εκεί που πρέπει να μαι. Έχω θησαυρούς για την κάθε μέρα. Ζω στο έπακρο με όλα όσα μου έχουν προσφερθεί και είμαι ευγνώμων για αυτό. 

Χθες είχαμε μια γιορτή πλάι στη θάλασσα, για την μεγάλη μου κόρη που είναι μια υπέροχη σωστή δεσποινίς πλέον. Θαυμάζω κάθε εκατοστό της αέρινης παρουσίας της και της υπεροχής προσωπικότητας που έχει διαμορφώσει.Σημερα, βολτα σε μια γαλάζια θάλασσα, με τα παιδιά να βουτάνε με φορά από την προβλήτα στη θάλασσα, στη ζωή!κ μετα ένα ραντεβού με τον καλό μου, εκείνον που με έμαθε να κάνω υπομονή κ έβαλε ένα χαλινάρι στην ανυπομονησία μου...

Με πήρε χρόνο πολύ να μπορώ να απολαμβάνω τόσο...Νομίζω κάθε χρόνος που αφαιρείται από τα νιάτα μας, προσθέτει τόσο στην αντίληψη μας για τα πράγματα και στην  απόλαυση της κάθε στιγμής. 

Ο χειρότερος φόβος είναι να παραπονιεσαι όλες τις όμορφες στιγμές επειδή υπάρχει ένα αγκαθακι , και πάντα υπάρχει ένα αγκάθι γιατί έτσι είναι η ζωή, και όταν κάποτε έρθει μια αληθινή φουρτούνα και πρέπει να αγωνιστείς, τότε και μόνο τότε να συνειδητοποιεις,  ότι όσο παραπονιοσουν θα μπορούσες να σαι πραγματικά ευτυχισμένος, η έστω πραγματικά ευγνώμων.  

Ξέρουμε καλά πόσο δύσκολος θα ναι ο χειμώνας μας, όμως τώρα είναι καλοκαίρι..ας ζήσουμε λίγο την ανεμελιά του, ο καθένας στο χρόνο που μπορεί, ας  βουτήξουμε κ εμείς με δύναμη από την προβλήτα και ας γευτούμε κάθε γεύση όπως τότε, όπως το κάναμε παλια. Με όλες μας τις αισθήσεις...

Τότε που μετρούσαμε μπάνια,  που μετρούσαμε παγωτά,  που χορεύαμε στο ρυθμό της ζωής, ένα ακόμα τραγούδι, που μας έβρισκε η δύση του ήλιου στην παραλια, η ανατολη του ηλιου στην παραλια, που ειμασταν ευτυχεις με τη μυρωδιά από τις τηγανητες πατάτες, η με τη μυρωδιά από το σαπούνι μετά το μπάνιο στη θάλασσα, με την αίσθηση του ήλιου στο δέρμα μας, με τα καρπούζια θαμμένα πλάι στο θαλασσινό νερό για τη δροσιά ρε γαμωτο!Δεν έχει αλλάξει τίποτα αγαπημένοι...ο κόσμος αλλάζει μόνο μα εμείς επιλέγουμε ποιοι θα είμαστε. Επιλέγουμε. Επιλέγουμε πάντα. Τι υπέροχο προνόμιο, είναι να μπορείς να επιλέγεις...

Ας επιλέξουμε τη χαρά για σήμερα...

Ας επιλέξουμε να είμαστε ευτυχισμένοι με τις επιλογές μας για σήμερα...

Μέχρι την επόμενη φορά σας φιλώ!❤

Το comeback της άσωτης κόρης!

Σαν ηφαίστειο που ξυπνά επτά γενιές σβηστό...

Αυτό σκεφτόμουν καθώς άνοιξα τον μπλόγκερ, σκουριασμένο, παλιό, ανενεργό. Που ήσουν κυρία μου 9 ολόκληρα χρόνια;; Ε;

Γυρνάω πίσω στη βάση μου, χωρίς φωτογραφίες σήμερα, χωρίς δημιουργίες , φορτωμένη μόνο με σκέψεις. 9 ολόκληρα χρόνια. Κύκλοι που έκλεισαν, όνειρα που έμειναν μισά, μα και νέα που ξεκίνησαν, ανατροπές, χαρές, απογοητεύσεις ,σαν να λέμε δηλαδή μια κανονική ζωή!

Ξέρετε αλλιώς ξεκινάς, νομίζεις πως ο κόσμος σου ανήκει, πως μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Σπάζεις λίγο τα μούτρα σου στην πορεία, και στραπατσαρισμένος σηκώνεσαι, συνεχίζεις...Ξανά σκέψεις, ξανά στόχοι. Δεν ήταν εύκολα αυτά τα χρόνια. Ήταν σκληροί εκπαιδευτές που με έφεραν κοντά στην ασχήμια του κόσμου. Απώλειες, δύσκολες αποφάσεις, επιλογές καθοριστικές για εμένα και την οικογένεια μου. Το κυνήγι της ευτυχίας , το οποίο δεν παρατήσαμε ποτέ, έτσι ώστε όταν κάποτε κοιτάξω πίσω να ξέρω ότι έκανα ότι καλύτερο.

Άνθρωποι που χάθηκαν στο διάβα του χρόνου, αφήνοντας κάποιοι κενό, και κάποιοι χώρο για νέους ανθρώπους. Κ έτσι συνεχισαμε την πορεία. Πότε με τραγούδια, πότε με λυγμούς . πότε με την έξτρα ενέργεια ενός λαμπρού πρωινού και πότε με μάτια καθηλωμένα στον ουρανό να ελπίζουν.

Που με βρίσκει τώρα η ζωή;

Σε ένα σενάριο big fat greek weding ! Σε ένα σπίτι, με 3 πλέον παιδιά, και 2 σκυλιά κ έναν γάταρο!

και τι κάνω εκεί; Κάνω το καλύτερο που μπορώ κάθε μέρα. Δεν είναι εύκολο πλέον, έχει βαρύνει ο κόσμος , έχει πάρει βάρος ο άνθρωπος στις πλάτες του. Όλο ακούω άσχημες ειδήσεις, όλο βλέπω δυσάρεστα πράγματα να συμβαίνουν, όλο αγωνιώ που να κρύψω τα παιδιά μου, ή πως να τα θωρακίσω, και μετά να , ένας καφές σε ένα γραφικό καντούνι, με τα φώτα του δειλινου τριγύρω, τις μπουκαμβίλιες να σφίζουν απο νέα ζωή, και ένα μικρό ψιλιτζίδικο στη γωνία , όπως εκέινα που βλέπαμε παιδιά, κ παρόλη την δυσκολία των ημερών, το άρωμα του καφέ , ανακατεμένο με τις δυνατές φωνές των φοιτητών από το δίπλα τραπέζι, το γλυκό βλέμμα του άντρα μου, και τα χαρούμενα μάτια της κόρης μου καθώς βλέπει τις φλογίτσες από την σόμπα στο καφέ , και τα χρώματα στο μικρό στενό, και έγινε το απόγευμα. Και έγινε. Έτσι απλά. 

Κάποιες φορές ψάχνεις το νόημα σε πολύ μεγάλα πράγματα. Και όλο το κυνηγάς. Αν είσαι και ανικανοποίητος σαν και εμένα, την πάτησες! Και μετά απλά κάνεις μια στάση, και έρχεται το νόημα από εκεί που δεν το περιμένεις. Αρκεί να θυμάσαι, να κάνεις αυτή τη στάση. Ήμουν πολύ καταβεβλημένη χθες, μετά το ταξίδι μου στη Θεσσαλονίκη για διάφορους λόγους. Οι σκέψεις μου ήταν γεμάτες, από πρέπει, και θέλω, τα περισσότερα από τα οποία δεν είμαι σε θέση να πραγματοποιήσω άμεσα.  Μερικές στιγμές μετά , ένιωσα να γαληνεύουν όλα. Σαν να δίνεις μια μικρή άφεση στον εαυτό. Να του λες δεν πειράζει, μην το σκέφτεσαι. Κοίτα γύρω. Its gonna be ok! Όλα θα πανε καλά...

Και όλα θα πάνε καλά αγαπημένοι...είναι σαν εκείνο το ωραίο γνωμικό που μου αρέσει να λέω "όλα θα πάνε καλά στο τέλος, εάν δεν είναι ακόμη καλά, τότε δεν είναι ακόμη το τέλος...

Δεν ξέρω ακριβώς τι θα κάνουμε με τον παλιό μου φίλο τον μπλόγκερ! Αλλωστε ο κόσμος τώρα τρέχει, δεν διαβάζει, παρά βλέπει, βλέπει, ένα κατεβατό από οπιτικοποιημένες πληροφορίες και εγώ η ίδια πλέον με 3 παιδιά και πολλές υποχρεώσεις δεν ξέρω τι είδους σχέση θα έχω μαζί του! Δεν μπορώ να του εγγυηθώ την σταθερότητα της παλαιάς μας σχέσης , τότε που ήταν σοβαρή, τώρα μας βλέπω για ελεύθερη σχέση...😂😂

Θα επιστρέψω με φωτογραφίες απο το μαγικό καφέ που ανέφερα πάνω! Τι ευτυχία που είναι υπαρκτό και πραγματικό!Χρειαζόμαστε μικρές ομορφιές στην καθημερινότητα μας!

Να είστε καλά αγαπημένοι, να είστε δυνατοί...

Θα τα πούμε σύντομα xx!

Σας αφήνω με ένα τραγούδι που ενίοτε βάζουμε με τις κόρες μου στο πρωινό ξύπνημα , και είναι μια προδήλωση για εμάς ότι η μέρα θα είναι καλή no matter what!  

Let's make it happen!Enjoy!

Guten morgen sonnenschein!

https://www.youtube.com/watch?v=6ICrjJVW29E

Η Willy μου...

Η Βίλη είναι η μαμά της κολλητής μου.
Εγώ με την κολλητή μου γνωριστήκαμε όταν δουλεύαμε στα καρφούρ της Θεσσαλονίκης. Εγώ 17 χρονών και εκείνη 15 περίπου.
Σχέση καρμική. Απο τότε η κολλητή μου έγινε ένα κομμάτι της ζωής μου. Περάσαμε πολλά.
Η μαμά της ήταν πάντα εκεί.
Η Βίλη μου.
Η μαμά Βίλη.
Θυμάμαι όλες τις τρέλες που κάναμε και εκείνη ποτέ δε μας αποπήρε.
Είναι ένας άνθρωπος που ξεχειλίζει απο ζωή, απο δημιουργικότητα, απο αγάπη...
Όταν έμπαινα στο σπίτι, τις περισσότερες φορές είχε απλωμένα επάνω στο τραπέζι, χρώματα καμβάδες πινέλα και ζωγράφιζε, ή άλλες φορές πάλι κορδέλες κόλλες και κουμπιά και ένα σωρό άλλα , και όλο και κάτι σκάρωνε...
Στοιχείο που μου χάρισε απλόχερα και το αφομοίωσα στη σημερινή Μάγδα...
Υπέροχη γλυκιά μου Βίλη...
Η Βίλη έγινε επίσης μέρος της ζωής μου...
Αξέχαστα βράδια, πίναμε τσάι η τρεις μας και συζητούσαμε...Αλησμόνητη αίσθηση...
Παραμονές γιορτών φτιάχναμε στολίδια όλες μαζί και εκείνη μας πρόσφερε γλυκά και λιχουδιές!
Ασταμάτητη, ακούραστη και τόσο γελαστή πάντα. Το χαμόγελο δεν έσβησε ποτέ απο τα χείλη της...
Η κολλητή μου και η μαμά της ήταν απο τους ελάχιστους που χάρηκαν αληθινά όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, όταν βρήκα δουλειά, όταν παντρεύτηκα και όταν έμεινα έγκυος.
Δηλαδή στις μεγαλύτερες χαρές της ζωής μου!
Στο γάμο μου έγιναν οι κουμπάρες μου και με στεφάνωσαν με αγάπη. Χωρίς ίχνος φθόνου που συνηθίζεται στις γυναικείες σχέσεις...
Πριν λίγα χρόνια ο καρκίνος έδειξε τα δόντια του στη Βίλη μου. Αλλά εκείνη ήταν ακριβώς όπως πάντα. ακούραστη, ασταμάτητη και γελαστή...
Πάλεψε σε μια άνιση μάχη για χρόνια. Και δεν κατέθεσε τα όπλα ποτέ.
Πόσα με δίδαξε, μέχρι και την τελευταία στιγμή.
Την αγάπη, την καλοσύνη, τη δύναμη, την αισιοδοξία...Λίγα απο αυτά να μπόρεσα να αφομοιώσω μέσα μου και θα είμαι πολύ πολύ ευτυχής...
Η Βίλη μας έφυγε 24 /12/ 2013 . Αλλά όταν ένας άνθρωπος σου χει δώσει τόσα πολλά, όταν κάνεις πράματα και τον θυμάσαι, όταν βλέπεις ομορφιές της ζωής και σου τις θυμίζει εκείνος, όταν τον κουβαλάς μέσα σου, τότε δε φεύγει ποτέ...
Στην πραγματικότητα , τον έχεις πάντα μαζί σου...Σύντροφο στο ταξίδι που λέγεται ζωή...
Δεν θα ξεχάσω
Για πάντα κοντά μας
Σε αγαπώ.

Φυσιολογικός Τοκετός ή Καισαρική;

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες και έφερνα στο μυαλό μου τις δικές μου εμπειρίες τοκετού και επειδή λοιπόν έχω μια και απο τις δύο επιλογές στο ενεργητικό μου είπα να το μοιραστώ.Το 2010 έφερα στο κόσμο το πρώτο μου παιδί. Ήμουν μια πολύ αγχωμένη έγκυος, είχα περάσει διάφορα, και ήθελα το καλύτερο για το παιδί μου. Θυμάμαι με πόσο μεγάλη αγωνία είπα στον καταπληκτικό μου γιατρό που δεν τον αλλάζω και μέχρι σήμερα
 -Γιατρέ προσπάθησε ότι και να γίνει να μην πάμε σε καισαρική.
 Δεν ήθελα να επέμβω στη φύση με κανέναν τρόπο, εκτός βέβαια αν υπήρχε σοβαρή ιατρική ανάγκη.
Ο γιατρός μου με άκουσε. Και με έλαβε υπόψιν του.
Πέρασαν λοιπόν  οι εβδομάδες, και η μπουμπού δεν έβγαινε...Όταν έκλεισα και τις 40 και πήγα στις 41 εβδομάδες, αποφασίζουμε να πάμε με πρόκληση. Πηγαίνω λοιπόν στη κλινική, και παίρνω το φάρμακο. Ο τοκετός για να μην τα πολυλογώ κράτησε 16 ώρες. Επώδυνος πολύ. Το μωρό να μην κατεβαίνει με κανέναν τρόπο και να βλέπω μπροστά μου τις ανήσυχες φάτσες του γιατρού και της μαίας . Κάποια στιγμή ο γιατρός αφού όσο και να έσπρωχνα δεν γινόταν τίποτα, έκανε νόημα στη μαία. Εκείνη σηκώθηκε και άρχισα να μου πατάει την κοιλιά τόσο πολύ, που νόμιζα ότι θα πεθάνω. Μου έκοβε κυριολεκτικά την ανάσα. Κάθε ανάσα που έπαιρνα για μένα ήταν ευτυχία, αλλά δε με άφηνε η άτιμη, και εγώ την χτυπούσα να φύγει απο πάνω μου. Ήταν απο τις πιο φριχτές εμπειρίες της ζωής μου. Γιατί το έκανε; Μα για να κατέβει το μωρό , και στη συνέχεια για να το ξεκολλήσει, μιας και φράκαρε η μύτη και το μέτωπο του και δεν  έβγαινε με τίποτα.
Οι σφυγμοί να πέφτουν ραγδαία, μέσα σε δευτερόλεπτα, να χάνομαι και εγώ, και ο μικρός μου άγγελος, και ο κόσμος μου όλος...
Η άμεση λύση, σκίσιμο για να μην έχουμε αμφίπλευρες απώλειες...
Το μωρό βγαίνει, και ναι!Θεέ μου το ακούω! Είναι τόσο μαλλιαρό και μου φαίνεται όμορφο!μα είναι δυνατόν; Ναι είναι! Είμαι μαμά!
Με επισκευάζουν και ο τοκετός τελειώνει...
Οι επόμενες μέρες φριχτές. Πόνος, πόνος, πόνος...
Περίπου την 25 μέρα ο πόνος άρχισε να υποχωρεί. Περί τις 40 μέρες το σώμα αρχίζει να παίρνει τα πάνω του. Δεν πονάω πια; Είναι αλήθεια; Νόμιζα ότι θα πονάω για πάντα!

Κι όμως ήταν όμορφη από το πρώτο λεπτούλι που γεννήθηκε!!!

και έρχεται η δεύτερη εγκυμοσύνη. Πολύ χαλαρή, πολύ καλή. Φρικαρισμένη όμως πια με το θέμα τοκετός, αφήνω κάθε ενδεχόμενο ανοιχτό.
Το μωρό είναι ανάποδα. Ο γιατρός, προτείνει καισαρική.
Έχοντας ζήσει όλο αυτό φυσικά λέω ναι!Εννοείται!
Έρχεται η ώρα. Μπαίνω χειρουργείο. Σε 5 λεπτά θα έχεις το μωρό σου μου λένε. Μου ακούγεται κάπως αστείο.
Σε 5 λεπτά βλέπω τον ξανθό μου ήλιο , και ακούω το κλάμα του! Κλαίω πολύ γιατί αιφνιδιάστηκα!

Το ξανθούλι μου! Τα χειλάκια τα πήραμε απο τη μαμά!!!

Τι ωραία η καισαρική ρε φίλε!
Την άλλη μέρα, σηκώθηκα, την 3 και την 4 πονούσα φριχτά αλλά οκ χειρουργείο έκανα και αν μη τι άλλο έπρεπε να έχω υπομονή.
Πάω σπίτι και οι μέρες περνούν. Οι πόνοι δεν φεύγουν. Η αιμορραγία δε σταματά. Σκατά. Αρχίζω και φοβάμαι. Γίνομαι μια δυστυχισμένη λεχώνα...
Ευτυχώς ο ξανθός άγγελός μου, είναι τόσο ήσυχος, μου δίνει χρόνο να ετοιμαστώ και να δυναμώσω...
Το σώμα μου δεν τη δέχτηκε τη καισαρική.
Τι και αν ήρθε σε 5 λεπτά το μωρό μου;
Έμεινε τόσος πόνος που ακόμη και η χειρότερη φυσιολογική γέννα έχει λιγότερο.
Τελικά η φύση ξέρει;
Για μένα ναι. Ξέρει.
Θα ξανάκανα καισαρική; Όχι αν δεν υπήρχε ιατρικός λόγος πολύ σοβαρός.
Είναι εύκολη; Ναι πανεύκολη, μέχρι να έρθει το μωρό, και επώδυνη αμέσως μετά. Πολύ επώδυνη.
Στον φυσιολογικό τοκετό υποφέρεις πονάς, σε ένα σημείο του κορμιού σου, όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Στην καισαρική πονάς, στο μισό σου κορμί νιώθεις αδύναμη, και χρειάζεσαι πολύ περισσότερο χρόνο για να συνέλθεις....

Δεν ήμουν και πολύ τυχερή με τους τοκετούς μου, είναι η αλήθεια αλλά το αποτέλεσμα είναι που μετράει... Η εμπειρία που είχα στις γέννες δεν ήταν καλή.
Η πεθερά μου, μου το χε πει.
-Θα πονέσω;
-Θα πονέσεις πολύ.
-Πόσο πολύ δηλαδή;
-Θα πονέσεις πάρα πολύ. Όσο δε μπορείς να φανταστείς. Μην τρομάξεις.

Και πόνεσα. Αλλά ανάμεσα στα είδη πόνων που έζησα θα επέλεγα τους πόνους του φυσιολογικού τοκετού. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Ω ναι. Η φύση ξέρει...


Δική μου, προσωπική εμπειρία, και όχι γενική άποψη...
Εσείς τι εμπειρίες είχατε;
Που καταλήγετε τελικά;

10 πράματα που πρέπει να θυμάμαι...

Είμαι απλά εγώ. Και όλο ξεχνώ. Ξεχνώ ασήμαντα μα και σημαντικά πράματα καμιά φορά.
Κάποια φορά ξεχνώ πράματα απλά που δεν επηρεάζουν κανέναν αλλά είναι και εκείνες οι φορές που ξεχνώ πράματα που έχουν δύναμη, που επηρεάζουν εμένα μα και τους γύρω μου. Να μάθω λοιπόν να μη ξεχνώ.

1. Να μη ξεχνώ να είμαι ευγνώμων για όλα όσα έχω , μα και για όλα όσα δεν έχω
2. Να θυμάμαι πάντα να ζω το σήμερα. Το σήμερα είναι η μέρα που τόσο φοβόμασταν χθες. Και είμαστε ακόμη εδώ, άρα οφείλουμε να το χαρούμε...
3. Να δίνω την αγάπη μου. Σε όσους την έχουν ανάγκη και σε όσους δεν την έχουν ανάγκη...Ειδικά οι τελευταίοι, ξαποσταίνουν τόσο πολύ σε απρόσμενες πράξεις αγάπης...
4. Να λέω όσα θα ήθελα να πω. Δεν υπάρχει τρόπος να κλείνω το στόμα πια! Μετά απο χρόνια σιωπής αποφασίζω να μοιράζομαι και να δείχνω τι νιώθω. Έτσι και ο άλλος ξέρει τι να περιμένει από μένα. Ξέρει αν έχω θυμώσει, ή αν είμαι χαρούμενη. Και θα το μάθει από εμένα και όχι από μισοκουβέντες άλλων δεξιά και αριστερά...
5. Να θυμάμαι να σταματώ και να βλέπω τα θαύματα που υπάρχουν παντού γύρω μου...Η ίδια μου η ζωή είναι το μεγαλύτερο θαύμα που μου συνέβη...
6. Να μην ξεχνώ να είμαι καλή. Είμαι απλά άνθρωπος, και πρέπει να προσπαθώ πολύ για αυτό. Άρα να προσπαθώ να είμαι καλή και καλοπροαίρετη...
7. Πρέπει να θυμάμαι να λέω Σ' αγαπώ. Κάθε μέρα. Σε κανέναν που αγαπώ να μη λείπει το Σ'αγαπώ μου... Θυμάμαι κάποτε χαιρέτησα έναν αγαπημένο μου άνθρωπο, χωρίς να του πω Σ ' αγαπώ. Ήμουν τόσο σίγουρη πως θα την έβλεπα πάλι, που δεν σκέφτηκα να το πω...Δεν την ξαναείδα...Το Σ'αγαπώ μου έμεινε μετέωρο και λυπημένο...Σ'αγαπώ, τόσο απλό και δίνει φτερά στον παραλήπτη!!!
8. Να θυμάμαι πως όλα έχουν διαφορετικές όψεις και αυτή είναι η γοητεία τους. Αυτό θα με κάνει λιγότερο "φανατική" και απόλυτη...
9. Να μη ξεχνώ κάθε μέρα να απολαμβάνω μια όμορφη μουσική ή ένα όμορφο βιβλίο, ή ποίηση κ.τ.λ. γιατί πρέπει να κρατούμε την ομορφιά στη ζωή μας...
10. Να είμαι Εγώ! Θέλει την καλύτερη προσπάθεια καθημερινά να είσαι ο εαυτός σου! 

Σας χαιρετώ με ένα υπέροχο απόσπασμα  ενός εξαίρετου συγγραφέα που γεμίζει πολλές φορές τις στιγμές μου με ένταση, έρωτα και συναίσθημα:

Τα πινέλα μου στα μάτια σου. 
Να ζωγραφίσεις την πόρτα για να βγω και να τρέξω προς την κοιλάδα των θαυμάτων.
Τα μολύβια μου στα χέρια σου.
Να σχηματίσεις τις λέξεις που ποτέ δεν θα μπορέσω να πω, τολμηρή ακόμα και στα πιο κρυφά μου όνειρα. 
Ξέρω πως κατοικείς στην πιο φωτεινή μου πλευρά, στο θώρακα, την ασπίδα που αμύνεται.
Παίζεις ανέμελη με τους φόβους μου, δημιουργώντας αγγέλους πάνω από το προσκεφάλι.
Δική σου η στρατιά των άστρων.
Δική σου και η γαλήνια θάλασσα με όλα της τα κοχύλια παραταγμένα στον ύπνο μου.
Μικρό αγόρι, μην τρομάζεις.

Γιώργος Λίλλης- Μικρή διαθήκη

Giving love

Αλήθεια εσείς θα αφήνατε κάποιον να κοιμηθεί επάνω σας;

Ενα πείραμα στη Νέα Υόρκη που εξελίχθηκε σε φιλανθρωπική εκστρατεία! Και τώρα εμείς το βλέπουμε και μας κάνει να σκεφτόμαστε ΠΟΣΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ και με ποιο τρόπο μπορούμε να βοηθήσουμε σήμερα;

Σήμερα περισσότερο απο ποτέ έχουμε ανάγκη

ο ένας τον άλλο. Μια ζεστή κουβέντα, ένα χαμόγελο, μια καλημέρα, μια όμορφη πράξη, γυρνάνε πίσω σε μας πάντα...Να δώσουμε αγάπη. Ναι μπορούμε. Να δώσουμε ελπίδα. Ναι γίνεται. 

Σε μια κοινωνία λυπημένη, που έχει παραδοθεί άνευ όρων. Μόνο η αγάπη και η σύμπνοια μένει.

Αγάπη. 

Μπορούμε να δωρίσουμε αγάπη;

Σε ένα σεμινάριο που παρακολούθησα τη Δευτέρα για την τέχνη της αγάπης, η εισηγήτρια, είπε πως είναι το ζητούμενο όλων να αγαπηθούμε και να είμαστε αρεστοί, αλλά πόσο κόπο κάνουμε πραγματικά και τι χρειάζεται ώστε να αγαπήσουμε; Το να αγαπήσεις είναι πολύ δυσκολότερο....Περιλαμβάνει την εγκατάλειψη του εαυτού , του εγωκεντρισμού . Πόσοι απο μας είναι πραγματικά διατεθειμένοι να αγαπήσουν; Και δεν εννοώ φυσικά το σύντροφο, ή ακόμη ευκολότερα τα παιδιά μας...Εννοώ το ολοκληρωτικό άνοιγμα στη αγάπη για όλους τους ανθρώπους...

Αξίζει να προσπαθήσουμε...

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.


Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι παύσονται, είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη.

Τα λόγια απο τον άνωθεν ύμνο. Υπέροχο πραγματικά... ¨Οταν οι προφητείες καταργούνται, και οι γλώσσες παύουν, και η γνώση καταργείται και αυτή, δε μένει τίποτα εκτός απο πίστη, ελπίδα και αγάπη, και μεγαλύτερο και απο τα τρία αυτά η αγάπη...

Η αγάπη πάντα πιστεύει , πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.... Εμπρός! 

Η υπαρξή μας ας είναι γεμάτη απο αυτήν...Ας ανοίξουμε τον εαυτό...

Έλα κοντά, μην κάνεις πίσω...

Κάθε Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη μου φαίνεται μοναδικό και λατρεμένο. Όλα έχουν χρώματα και αρώματα που αγαπώ! Έτσι αυτό το Σαββατοκύριακο που πέρασε με αφορμή, τα μαθήματα στη σχολή μου, βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη.
Αυτό το Σαββατοκύριακο όμως δεν ήταν για μένα μαγικό. Την Κυριακή είχαμε αναλάβει ένα project  με καρκινοπαθείς και η αγωνία μου ήταν πολύ μεγάλη. Πως θα πάω, πως θα είναι, πως να είμαι εγώ και ένα σωρό ακόμη τέτοιες κουτές απορίες...
Φτάσαμε και ήμουν ακόμη μαγκωμένη. Ένα μικρό και αδύναμο ανθρωπάκι.
Άρχισε να έρχεται ο κόσμος. Η λάμψη τους γέμισε το χώρο. Λαμπεροί, χαρούμενοι, χαμογελαστοί άνθρωποι που ήρθαν να γιορτάσουν μαζί μας. Να μας ενημερώσουν, να μας ενθαρρύνουν. Το πρόβλημα ήταν δικό μου τελικά. Αυτοί μας έδειξαν το δρόμο. Δεν χρειάστηκε ούτε να σκεφτώ, πως πρέπει τελικά να είμαι ή τι πρέπει να κάνω. Έπρεπε απλά "να είμαι" Και αυτό έκανα  με όλη μου την ύπαρξη. Τελικά τι είναι αυτό που μας φοβίζει περισσότερο?
Οι άνθρωποι που χρειάστηκε να κάνουν αυτό το οδυνηρό ταξίδι, έμοιαζαν πολύ πιο δυνατοί απο όλους εμάς, που στεκόμασταν στη γωνία, μετρώντας μικροπροβλήματα της καθημερινότητας. Ναι άνθρωποι. Σας ευχαριστώ. Ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δόθηκε να μαι εκεί μαζί σας, αυτή την όμορφη και δημιουργική Κυριακή.
Το project εξελίχθηκε σε παιχνίδι. Η αθυροστομία της ομάδας εντυπωσιακή! Μα καλά πείτε μου, όταν έχεις περάσει δια πυρός και σιδήρου, θα καταφέρει το υπερεγώ να σου επιβάλλει τη λογοκρισία του; Ε όχι!
Ευχαριστώ για την υπέροχη εμπειρία και το μάθημα ζωής που πήρα. Ελπίζω να μην το ξεχάσω.

 Η προετοιμασία των υλικών

 Επί τω έργω

 Μηνύματα με ειλικρίνεια

Κύκλοι και σπείρες παντού να συμβολίζουν τη θηλυκότητα και την αναγέννηση

ΝΙΚΗ

Ενημέρωση και πρόληψη σώζουν ζωές.
Καλή σας μέρα!

Δεν είμαι εγώ, ο μίζερος ο δασκαλάκος...

Εγώ είμαι ένα παιδί απ' τα εργατικά σπίτια Θεσσαλονίκης.
Εκεί που ξυπνάς στις 06:30 και όλα τα φώτα είναι ανοιχτά, για να πάνε οι άνθρωποι να βγάλουν το ψωμί τους...
Είμαι ένα παιδί που σπούδασε κάνοντας περήφανους τους γονείς.
Τι σπουδάζεις; με ρωτούσαν.
Δασκάλα.
Α!μπράβο!
Μετά πήρα πτυχίο απο το πανεπιστήμιο. Δεν ήταν αρκετό φαίνεται και ξανάδωσα εξετάσεις. ΑΣΕΠ δηλαδή. Και πέρασα.
Και χάθηκε ο κόσμος μου. Και οι φίλοι και οι γνωστοί, μα και άγνωστοι στράφηκαν εναντίον μου. Όχι δεν ήμουν εγώ, η Μάγδα η αγωνίστρια, η κόρη του μαραγκού που έφαγε ψωμί και ελιά για να σπουδάσω. Δεν ήμουν καν παιδαγωγός. Ήμουν μια δημόσια υπάλληλος. Μέχρι να καταλάβω τι μου συμβαίνει και γιατί μου επιτίθενται άνθρωποι που μέχρι χθες με εκτιμούσαν ή που δεν με ξέρουν καν, έφτασα 26 χρονών. Και τότε ένας χοντρός κύριος στην τηλεόραση μου το ξεκαθάρισε. Είσαι μισητή γιατί εσύ φταις για το χάλι της Ελλάδας. Έξυσα το κεφάλι μου προσπαθώντας να καταλάβω.
Εγώ δεν ήμουν που ήθελα να εμπνέω αθώες φάτσες να μάθουν το κόσμο;
Εγώ η ίδια που ήθελα να αγαπώ και να αγαπιέμαι;
Εγώ που κουβαλούσα κάθε μέρα μια τσάντα όνειρα και ελπίδες για να τους δω να γελούν;
Ε ναι λοιπόν. ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ. Είμαι ακόμη εγώ!
Κλονίστηκα , πικράθηκα, ντράπηκα.
Μετά συνειδητοποίησα. Αρνούμαι να παίξω το παιχνίδι τους.
Θα στέκομαι εκεί όρθια και θα υποδέχομαι τα παιδιά μου κάθε μέρα όπως τους αξίζει.
Δεν είμαι εγώ ο μίζερος δασκαλάκος που θέλουν να δημιουργήσουν.
Δεν είμαι εγώ το προϊόν της φτωχοποίησης  και της εξαθλίωσης που μας όρισαν να ζούμε.
Θα κρατήσω το όνειρο ζωντανό.
Θα φυτεύω σπόρους με τα παιδιά μου και όπως αυτοί αναπτύσσονται και δυναμώνουν, έτσι θα δυναμώνουμε και εμείς...
Θα κάνω πιο πολλές αγκαλιές...
Θα μοιράζω περισσότερη αγάπη , περισσότερη ελπίδα ντυμένη με ενθουσιασμό...
Θα οδηγώ τα παιδιά μου στο να ρουφούν τη ζωή, να την εξερευνούν και να την ανακαλύπτουν σαν περιπέτεια...
Θα τους μάθω ότι όλα είναι μουσική γιατί ο κόσμος, είναι πιο όμορφος έτσι...
Θα 'μαι εκεί. Για όσο μου επιτρέπεται. Στο διαλυμένο σχολείο σας, εγώ θα μαι η αχτίδα και τα παιδιά μου το ουράνιο τόξο.
Η κρίση το υπόσχομαι. Θα μείνει έξω απο την τάξη μου. Έξω απο τις παιδικές ψυχές.

Ενωμένοι θα τα καταφέρουμε αγαπημένοι.
Κέρκυρα 23/9/2013

A day in blue

Καλημέρα!!!

    Πέρασε καιρός που έγραψα τελευταία φορά αλλά σας το χα πει ότι θα ναι δύσκολο... Προχθές το πρωί ξύπνησα με μια φοβερή ένταση και επιθυμία να δημιουργήσω. Θα ταν δε θα ταν 6 και μισή το πρωί. Τινάχτηκα απο το κρεβάτι για να προλάβω το ξύπνημα των κοριτσιών , πήρα έναν παλιό πίνακα 50Χ70 που του είχα κάνει ντεκουπάζ και του άλλαξα στη κυριολεξία τα φώτα!!!

   Στα μαθήματα στη σχολή μου, μια απο τις δασκάλες μου, που εκτιμώ πολύ , όντας η ίδια ζωγράφος μα και ψυχολόγος, μου έσπειρε το ζιζάνιο ότι το ντεκουπάζ δεν είναι αυθεντική μορφή τέχνης... Ή τουλάχιστον ότι δεν συγκεντρώνει εκείνο το ψυχικό δυναμικό που θα με έκανε να απελευθερωθώ και να παράξω κάτι από το βαθύτερο εαυτό και τα βαθύτερα συναισθήματα μου... Εντάξει λοιπόν μπορεί και να ναι έτσι τελικά...Δεν είμαι εγώ αυτή που θα κρίνει. Μα η αλήθεια είναι ότι την ημέρα που έφτιαξα τον πίνακα ήμουν αρκετά θυμωμένη και προβληματισμένη , για το πόσα πρέπει να αφήνουν οι ενήλικες να φανούν , και το πόσα πρέπει να ειπώνονται.  

Πόσα πρέπει να λέμε?

Πόσα πρέπει να κρύβουμε για να μη μας παρεξηγήσουν?

 Και αν τελικά μας παρεξηγήσουν τι κάνουμε?Επανορθώνουμε?

Η ζούμε με την χαλασμένη μας εικόνα έχοντας ήσυχη τη συνείδηση μας ότι ήμασταν αληθινοί απέναντι στον εαυτό μας?

Ξεκίνησα να φτιάχνω χαρτοπολτό. Τον χάιδεψα, τον μαλάκωσα, τον έστυψα, τον ανακάτεψα, μέχρι που ένιωσα ότι λίγη ένταση την ρούφηξε... και μετά άρχισα να φτιάχνω το σχέδιο μου πάνω στον πίνακα...Σκεφτόμουν να κάνω ένα γυναικείο μπούστο. Μα η έμπνευση δε ρωτά και δε συμβιβάζεται. Εμφανίστηκε ο άνθρωπος που χορεύει εκστασιασμένος. 

Η πέφτει...

Η στροβιλίζεται  ή ότι θέλει ο καθένας

Και πάνω του ένα μήνυμα. Ένα απο τα αγαπημένα μου ρητά. 

"Και αυτοί που είδαν το χορό, φάνηκαν σαν παλαβοί σε αυτούς που καν δε μπορούσαν να ακούσουν τη μουσική" 

Το ρητό αυτό δεν είναι δικό μου, αλλά του Φ. Νίτσε...

Το κακό με εμάς τους ενήλικες είναι ότι τα παίρνουμε όλα πολύ σοβαρά. Έτσι είναι εύκολο να θυμώσουμε, να παρεξηγήσουμε, να παρεξηγηθούμε. Γνώρισα κάποτε μια κοπέλα. Ήταν πολύ αυθόρμητη. Πολύ αληθινή. Έμοιαζε να ναι σχεδόν πλάσμα απο άλλο κόσμο. Νοιαζόταν, συμμετείχε, μοιραζόταν. Μια μέρα μου είπε: 

Κάνεις σαν να μην έχεις χώρο στη ζωή σου για νέα άτομα. 

Είχα στεναχωρηθεί πολύ. Δεν κατάλαβα τι εννοεί. Μετά απο χρόνια κατάλαβα. Ήμουν πάντα τόσο διακριτική και τυπική.Μη στεναχωρήσω, μη πειράξω, μη γίνω βαρετή, μη γίνω νευρική, ΜΗ, ΜΗ, ΜΗ...Αυτό μου στερούσε ένα μέρος του εαυτού μου. Δεν με άφηνα. Απλά δε με άφηνα. Δε με άφηνα να εκφραστώ. Δε με άφηνα να θυμώσω. Δε με άφηνα καν να υπερασπιστώ τον εαυτό μου ακόμη και αν είχα δίκιο. Δεν με άκουγα . Δεν άκουγα ότι είχα μέσα μου και μια ζωή το καταπίεζα. Αυτό με έκανε ένα πολύ ήσυχο,και συνεσταλμένο πλάσμα. Μεγαλώνοντας όλη αυτή η καταπιεσμένη ενέργεια  βγήκε στη επιφάνεια, και πια, λέω ότι θα ήθελα να πω, αν νιώσω ότι απειλούμαι θα επιτεθώ και αν νιώσω ότι αδικούμαι θα αμυνθώ. Με τη κοπέλα αυτή αναπτύξαμε μια πολύ όμορφη φιλία και στο πέρασμα του χρόνου κατανοήσαμε πολλά η μια απο την άλλη...

Ποιό είναι το κόστος του να μιλάς? Μεγάλο. Και αν είναι σωστό τελικά , δεν το ξέρω. 

Ξέρω όμως για τις μικρές στιγμές εκτόνωσης και καθαρίσματος που προσφέρει...

τι θα συζητούσες με ένα παιδί;

Πριν λίγο καιρό διάβαζα στη σελίδα του http://www.tidesandfloors.com/ που φιλοξενεί σημαντικές προσωπικότητες απο το χώρο των τεχνών και θα σας αρέσει, για το μεστό λόγο, τις εκπληκτικές φωτό και τα απόλυτα ατμοσφαιρικά βιντεάκια. Μέσα στις ερωτήσεις λοιπόν προς τους καλλιτέχνες είχε και την εξής υπέροχη : "Τι θα συζητούσες με ένα παιδί" 
Ως παιδαγωγός κινητοποιήθηκα αμέσως απο την ερώτηση, και έσπευσα να διαβάσω τις απαντήσεις των καλλιτεχνών. Κάποιος είπε -Για απλά πράγματα και κάποιος άλλος -Δε θα μιλούσα, θα παρέμενα σιωπηλός και θα άκουγα. (Τα ονόματα των καλλιτεχνών καθώς επίσης και οι συνεντεύξεις στο Tides & Floors) 
Απλά πράγματα...Ποιά είναι τα απλά πράγματα σκέφτηκα...Αγάπη, φιλία, παιχνίδι , φαγητό, χαρά , λύπη.
 Τα απλά πράγματα είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή μας εν τέλει.
 Έχω μπροστά μου ένα παιδί. Ποιο είναι από τα πρώτα πράματα που θα του μάθω;(ή μήπως θα μου μάθει); Η αγάπη. Μα δεν είναι η αγάπη που κάνει τη ζωή μας να γυρίζει;
Καταπληκτική και η απάντηση θα παρέμενα σιωπηλός και θα άκουγα. Με έβαλε σε σκέψεις. Πόσα αλήθεια έχουν να μας πούνε τα παιδιά; Δεν είναι τυχαίο που όσο μεγαλώνουμε χαμογελάμε λιγότερο...
Τα παιδιά ξέρουν να καλωσορίζουν την αγάπη όπως της πρέπει,
να ντύνουν τους φόβους μασκαράδες και να γελάνε μαζί τους,
να έχουν τη δύναμη των ψηλών βουνών όταν το θέλουν,
να παίζουν με τα πιο απίθανα πράματα χωρίς να παραπονιούνται,
ξέρουν να μας μαθαίνουν συνέχεια για "Απλά πράγματα" και όλη η μαγεία του κόσμου βρίσκεται ακριβώς εκεί!
Εσείς τι θα συζητούσατε με ένα παιδί;
Όταν ένα παιδί με ρωτάει πονάς, ξέρω ότι το εννοεί και όταν μου φτιάχνει μια ζωγραφιά ή μου χαρίζει τη τυχερή του πέτρα για να μου περάσει ο κόσμος μου γίνεται λιγάκι καλύτερος...
Όταν ένα παιδί μου λέει ότι δε χρειάζεται λεφτά γιατί έχει δικά του όλα τα αστέρια και τις θάλασσες και τα παγωτά, ο κόσμος μου γίνεται λιγάκι πιο όμορφος...
Όταν ένα παιδί μου λέει Σ'αγαπώ,ο κόσμος μου χαμογελά, και όταν μου λέει Ευχαριστώ, ξέρω πως κάτι έχω κάνει σωστά...
Δεν πρέπει να ξεχνάμε να ακούμε τα παιδιά. Αυτούς τους μικρούς μπόμπιρες που στα μάτια τους κρύβουν όλη τη σοφία του κόσμου...
Και πιστέψτε με και εγώ δεν είμαι Ο Δαλάι Λάμα. Καμιά φορά η η πραγματικότητα, ή μάλλον η καθημερινότητα, μας ξεπερνάει. Ειδικά εμείς οι γονείς ξέρουμε πως υπάρχουν κάτι στιγμές, κάπου ανάμεσα στους μικρούς μας χιμπατζήδες που κρέμονται απάνω μας, ακοίμητοι, και ακούραστοι σαν μικροί ανθρώπινοι εξολοθρευτές,και στα παιχνίδια που τρυπάνε τα πόδια μας στο πάτωμα που δεν έχουμε κουράγιο να ακούσουμε αυτούς τους μικρούς Κολόμβους, αυτούς τους επιδέξιους μικρούς Αινστάιν... Ας κλείσουμε τα μάτια τότε και ας τους πούμε την αλήθεια. Είμαι κουρασμένη, άσε με να ξεκουραστώ πλάι σου... Αυτά τα μαγικά πλάσματα που κρατάνε όλη την κατανόηση του κόσμου στα μικρά τους χέρια, θα το καταλάβουν. Αλήθεια σας λέω. Μπορούν να καταλαβαίνουν και να νιώθουν τόσα πολλά που θα μας εκπλήξουν αν τους δώσουμε την ευκαιρία!


Αύριο μέρα για παιδιά, μικρά και μεγάλα!
Πάω στοίχημα ότι το αγόρι μου θα θέλει να πετάξουμε χαρταετό με την ομάδα του γραμμένη απο τη μια άκρη μέχρι την άλλη!
Καλά να περάσουμε όλοι μας, Καλή Καθαρά Δευτέρα!

Αρχίζουμε!!!

Καλημέρα!
Χρόνια πολλά!Καλή χρονιά. Να έχουμε υγεία, να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε.
Αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση του 2013 και καθόλου δε μοιάζει με αυτό που θα ήθελα και είχα στο μυαλό μου να κάνω. Αλλά ήρθε η ώρα να μοιραστώ κάτι. Η ζωή στη Κέρκυρα, με τα δύο μωράκια και όλες τις υπόλοιπες ευθύνες είναι γρήγορη. οι ρυθμοί της μας τρέχουν  όλη την ημέρα και σχεδόν και τη νύχτα. Επίσης μιας και έκανα όλα όσα έχουν βάλει στο μυαλό μιας γυναίκας ότι πρέπει να κάνει σε εύθετο χρόνο, σπουδές, επαγγελματική αποκατάσταση , γάμο, και παιδιά, και ευτυχώς για μένα τα έκανα με δική μου θέληση και απο καθαρό έρωτα!
Έρωτα με τη παιδαγωγική, έρωτα με τη ψυχολογία, έρωτα με τον άντρα μου, και  ναι έρωτα με τα παιδιά μου, τώρα λοιπόν ήρθε η στιγμή για μένα να ξαναγυρίσω στα συγγράμματα και τις εργασίες (όχι ότι έφυγα ποτέ)!!! Έχω ξεκινήσει λοιπόν το μεταπτυχιακό μου. Αυτό όμως  σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα δε μου αφήνει και πολύ ελεύθερο χρόνο για μπλόγκινγκ. Δηλαδή τόση ώρα σας τα λέω αυτά για να μη με παρεξηγείτε που οι αναρτήσεις δεν είναι τόσο συχνές πια...
παρακολουθώ τους περισσότερους απο σας, και είμαι εδώ!!!!ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ Κ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!
¨Οσοι λοιπόν με αγαπάτε έστω και λίγο ευχηθείτε μου τα καλύτερα γιατί έχω πολλά σχέδια απο εδώ και στο εξής!!!
Η φύση του μεταπτυχιακού είναι τέτοια που πολλά απο αυτά που κάνω θα τα μοιράζομαι μαζί σας απο εδώ!Όπως την επόμενη εργασία μου πχ που ελπίζω να σας αρέσει!
Η χρονιά μας βρήκε, δυνατούς, ορεξάτους, και υγιείς!!!Ας το εκμεταλλευτούμε!!
Μη χάνουμε στιγμή!
Πολλά φιλιά Μάγδα!!

Η villa Rossa της μνήμης, η villa Rossa της λήθης...

Έχω ακόμη πολύ ένταση τώρα που σας γράφω. Ξεδιπλώθηκε σήμερα μπροστά μου μια ιστορία.
Η ιστορία μιας οικογένειας, που φαντάζομαι θα ζούσε για πολλά χρόνια ευτυχισμένη...
Ας τα πάρουμε όμως απο την αρχή.
Οι "καντουνίστας" γνωστή και πολύ ενεργητική ομάδα Κερκυραίων που κάνει όσα δεν κάνει η πολιτεία, μας κάλεσε να πάμε να καθαρίσουμε την βίλα Ρόσα στην Κέρκυρα.
Τι είναι η βίλα Ρόσα; Δείτε:

Αυτή είναι η εικόνα που περικλείει μια ιστορία.
Εδώ έμενε αρχικά ο αγιογράφος και ζωγράφος του νησιού Ν. Ασπιώτης. Η οικογένεια του και ο ίδιος συνέβαλλαν με πολλούς τρόπους στην ανάπτυξη του νησιού.
Ήταν η οικογένεια τούτη που έφερε το πρώτο αυτοκίνητο, το πρώτο λεωφορείο, την πρώτη γεννήτρια, το πρώτο διθέσιο ποδήλατο και τόσα άλλα πρωτόγνωρα στοιχεία για το νησί...
Κάποτε η βίλα πέρασε στα χέρια του Ελληνικού δημοσίου και μάλλον δε θα σας κάνει εντύπωση αλλά την άφησε να σαπίσει...
Τι μας νοιάζει εμάς?Τι με άγγιξε εμένα?
Όταν ήρθα στην Κέρκυρα ρωτούσα εξ αρχής επίμονα τι είναι αυτό το κτίριο. Είναι απο τα πιο όμορφα και εντυπωσιακά κτίρια που έχω δει. Με αρχιτεκτονική ιταλικού ρομαντισμού και αγγλικής εξοχικής κατοικίας δεν αφήνει αδιάφορο κανένα βλέμμα.Το κτίριο τούτο με λίγη φροντίδα θα μπορούσε να ναι πηγή εσόδων για το νησί. Η οικογένεια δώρισε τα πράγματα της για να φτιαχτεί το μουσείο Ασπιώτη μέσα στη βίλα, κάτι που δεν έγινε ποτέ. Το πόσο συνέβαλλαν οι ιδιοκτήτες του στην ανάπτυξη και άρα το πλούτο του νησιού είναι γεγονός αλλά μάλλον όχι αρκετό για αυτούς που πρέπει. Σήμερα μόλις, έμαθα ότι η βίλα είναι ιδιοκτησία του δημοσίου. Λυπάμαι. Λυπάμαι που η Ελλάδα μας προδίδει. Την αγαπώ την Ελλάδα. Αλλά λυπάμαι. Ο ένας λόγος που με συγκίνησε αυτή η ιστορία είναι αυτός.
Ο άλλος είναι αποκλειστικά ανθρώπινος.
Γύρισα σπίτι μετά το καθάρισμα της βίλας και έψαξα στο διαδίκτυο πληροφορίες.
Είδα ανθρώπους περασμένους στη λήθη σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες να χαμογελούν. Να παίζουν , να γιορτάζουν. Να κάνουν όσα κάνετε εσείς και εγώ. Και μετά τίποτα. Τέλος. Μια σκέψη έχω όλη την ώρα απο τότε. Κάνουμε αυτό που πρέπει με το χρόνο που μας δίνεται;;;
Πόσο πρέπει να ρουφήξουμε τη ζωή για να χορτάσουμε;
Με πόσα καθάρια νερά πρέπει να πλυθούμε για να ξυπνήσουμε?
Πόσο ελεύθερες πρέπει να αφήσουμε τις αισθήσεις να ξεπλυθούν στο φως, στον ήλιο στα τραγούδια , στη ζωή, στο παιχνίδι, στην αγάπη,στον έρωτα, στο χάδι, πριν περάσουμε στη λήθη?
Θέλω να ζήσω. Θέλω να τα ζήσω όλα. Δεν θέλω να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.
Όλα γίνονται εδώ κ τώρα τελικά...
Σας αγαπώ όλους πολύ.
Θα σας αφήσω με φώτο μιας ομάδας αξιέπαινων ανθρώπων και της δουλειάς που έγινε σήμερα.

                                                                 εξωτερικά κτίσματα

                                         Βάλαμε φωτιά και κάψαμε ότι δείχνει παραμέληση...

                                                 Τα δέντρα δε κουράζονται ποτέ να δίνουν...

                                          Μια απο τις φωτιές....

                                           Εγκατάλειψη...

                                      

                                       

                                          τμήμα του σπιτιού

Καλή Κυριακή σε όλους....

η βόλτα...

Καλημέρα!
Πόσα πολλά όμορφα πράγματα γίνονται καθημερινά και δεν προλαβαίνω να σας τα πω!
Αξίζει όμως να κάνω μια ανάρτηση απο καρδιάς για την υπέροχη βόλτα της περασμένης Κυριακής!
Ήμασταν λέει σε ένα πανέμορφο , καταπράσινο δάσος , κ παντού τρέχανε ελεύθερα όμορφα άλογα. Η Αφροδίτη μου, τσίριζε ευτυχισμένη, και εκστασιασμένη!Η μαμά της, δηλαδή εγώ, είχε το χαμόγελο του βοδιού!Απο το ένα αυτί μέχτρι το άλλο!!! Και όλα αυτά σπαρμένα μέσα σε φρέσκα φρούτα!Όχι δεν είναι όνειρο!Είναι η βόλτα στο ιππικό κέντρο Silvaland  στην Κέρκυρα. Άψογο σας λέω. Δείτε εδώ ομορφιές:

                                                         χειροποίητα αγνά καλλυντικά

                                                           το καφέ του ιππικού κέντρου

                                                                Ελευθερία κ ομορφιά!!!

                                                  αυτό το αγγελούδι είναι δικό μου!ω ναι!

Πόσος ενθουσιασμός!Παντού οικογένειες με πιτσιρίκια να χοροπηδάνε, στα δέντρα , στο λιβάδι, στην  αγορά, στα λοφάκια και φυσικά παντού λιλιπούτειοι αναβάτες τόσο επιδέξιοι που θα σας άφηναν με το στόμα ανοιχτό!  Στημένοι πάγκοι με ολόφρεσκο ψωμί και λάδι, σπιτικά καλλυντικά, φρέσκα βιολογικά ακτινίδια, λαχταριστό αληθινό μέλι, κ γύρη και άλλα υπέροχα πράγματα!
Μια πολύ όμορφη μέρα!Φεύγοντας είχα μια τρομακτική ενέργεια και διάθεση για οδήγημα. Και εκεί που οδηγώ χαμογελώντας ακόμη, παίρνω τη στροφή ανάποδα για να πάω Γλυφάδα. Μα τι παραλία είναι αυτή... Η επιλογή μου με δικαίωσε όταν αντίκρυσα τούτη τη θάλασσα:

 Στην οποία φυσικά δεν αντιστάθηκα, και άφησα να με καταπιεί, νιώθοντας ανάλαφρη, δροσερή και φρέσκια!Το κλείσιμο μιας σούπερ μέρας!Ώπα αρχίζει η μικρή να κλαίει. Πεινάει. Τσακίζομαι κυριολεκτικά με δυο τρεις απλωτές, μαζεύω τα πεταμένα ρούχα απο την παραλία φουλ στην άμμο μπαίνουμε όλοι μαζί στο αμάξι και πάμε για φαγητό!Γιατί είμαστε και μαμάδες πάνω απο όλα!Καλά τα συνδυάσαμε και σήμερα. Μαμά και κόρες όλες ευχαριστημένες!Μπαμπάς επίσης!

Η χαρά των παιδιών προκύπτει και μέσα  απο την ευχαρίστηση και τη χαρά αυτών που τα περιβάλλουν. Ας μη ξεχνάμε λοιπόν και τον εαυτό μας!!!

Καλή σας μέρα!

Έχω ένα μικράκι ...ελεφαντάκι...

Καλημέρα!
Τι να κάνουμε σήμερα είχαμε πολύ πρωινό εγερτήριο, και τσάκωσα την ευκαιρία για μια ανάρτηση πρωινή και καλημερίστικη!
Ιδέα για soft toy τόσο γλυκιά....

με οργανικό βαμβάκι μέσα και 100% βαμαβακερό ύφασμα απο έξω. Ότι πρέπει για μικρούλια!

Η καθημερινότητα μας έχει γίνει σκληρή και προσπθούμε να κρατάμε τις στιγμές, να μη τρομάζουμε με όσα μας ταΐζουν στη τηλεόραση αλλά και στα κοινωνικά δίκτυα.
Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι οι "φίλοι" στο facebook έχουν ξεπεράσει τους 800. Κυρίως λόγω του ενδιαφέροντος για τα καλλιτεχνικά, τα παιδαγωγικά, και την ψυχολογία. Αλλά μέσα σε αυτούς έχω γίνει φίλη με άτομα ,να το πω ευγενικά "ζαλισμένα", και λίγο τρελά.  Κάθε φορά λοιπόν που βλέπω ειδοποίηση κάποιων (λίγων ευτυχώς) στο facebook με πιάνει κατάθλιψη με αυτά που λένε. Για το τρόπο σκέψης τους , για τον αρνητισμό και την κακή τους ενέργεια. Χθες λοιπόν διέγραψα τους εικονικούς μου φίλους που με γέμιζαν αρρώστια και ήδη νιώθω καλύτερα!Σκεφτείτε να το κάνετε και σεις άμα σας τη δώσει. Το facebook είναι εργαλείο και το χειριζόμαστε εμείς όπως θέλουμε. Δε μας χειρίζεται αυτό. Βλέπουμε μόνο ότι θέλουμε κ όχι ότι θέλουν οι άλλοι. Πρόσφατα δε, με είχαν βάλει σε "κοινωνική ομάδα" ρατσιστική. Δεν ξέρω πως έχει ξεφύγει η κατάσταση και μπορούμε έτσι απλά με ένα κουμπί να βάζουμε ταμπέλα σε κάποιον αλλά το βρίσκω αδιανόητο.
Αλίμονο αν εγώ μπω σε τάξη με 5χρονα αγγελούδια , αγγελούδια και το εννοώ, και σκεφτώ ρατσιστικά. Αδιανόητο.
Δεν πρέπει να στραφούμε ενάντια σε κανέναν  για χάρη αποτυχημένων κυβερνήσεων, που δεν έχουν καταφέρει να περιθάλψουν με αγάπη και σεβασμό  τους πολίτες.
Γίνομαι μέλος όπου θέλω, και δείχνω στο ίντερνετ όση προσωπική ζωή θέλω εγώ.
Μη μασάτε. Είμαστε άνθρωποι . Αυτό που κάνουμε και ξεχωρίζει είναι να μεταφράζουμε τις σκέψεις μας σε λόγο. Να μιλάμε. Να λέμε ότι μας ενοχλεί και να προσπαθούμε για το καλύτερο.
Καλημέρα αγαπημένοι μου!!!

Be strong and carry on!

End of an era...

Το καλοκαίρι τελείωσε. Αν νομίσατε ότι θα είμαι λυπημένη με αυτήν την ανάρτηση κάνετε λάθος!Δεν είμαι!Είμαι ο κλασσικός χειμωνιάτικος τύπος που του αρέσει να χουχουλιάζει στο σπίτι με κάθε λογής τσάγια και παρέες!
Μη στεναχωριέστε λοιπόν αν τέλειωσε και το δικό σας καλοκαίρι, σίγουρα θα υπάρχουν πράματα που σας αρέσουν στο φθινόπωρο. Αλλάζει η μυρουδιά της γης, είναι πιο υγρή,
αλλάζουν οι ώρες μας, ξυπνάμε πιο νωρίς μπαίνουμε σε πρόγραμμα για να τα προλάβουμε όλα, και ναι, αυτό έχει τη γοητεία του γιατί κάνουμε περισσότερα πράματα τελικά, αλλάζει η φύση, τα δέντρα κουβαλούν ένα σωρό καλούδια, το σκηνικό γίνεται Αγγελοπουλικό, λίγο ομίχλη, λίγο μυστήριο...Κάθε εποχή είναι όμορφη...
Το καλοκαίρι το χαιρετώ με τον κακό λύκο μου:

Με το τελευταίο οικογενειακό μπάνιο μας:

Σε μια θάλασσα βελούδινη, σχεδόν εξωπραγματική...

Με τα λατρεμένα πατουσάκια μου, που ποτέ πια δε θα ναι τα ίδια!Το επόμενο καλοκαίρι δε θα ναι τα μικροσκοπικά πατουσάκια που κλωτσούν απαλά καθώς τα κλείνω στην αγκαλιά μου!Θα ναι μικρά δεντράκια, που θα πατούν γερά στη γη!

Με τη γεύση απο το αλατόνερο στο στόμα της νεράιδας μου!Σου αρέσει τελικά παιδί μου η θάλασσα ή όχι??

Με λιχουδιές φτιαγμένες για φίλους στη βεράντα...
Κάνω ευχή για γεμάτο, υγιές ξεκίνημα. Να μη μείνουμε μόνοι, να μη μένουμε κενοί, να έχουμε πίστη, στον εαυτό μας, στο καλό, και όλα θα γίνουν.

ΥΓ. Αλέκα και Willy σας αγαπώ. Μου λείπετε αφόρητα. Το χειμώνα θα μου λείπουν ακόμη πιο βασανιστικά οι ατέλειωτες συζητήσεις μας, τα απίστευτα τσάγια μας! ¨Όλα να γίνουν για καλό.

Γειά σου καλοκαιράκι μου!